Thursday, July 12, 2012

HSZs, special ‘sea lane’ and Indian factor - War on terror revisited:

Defence Minister Tilak Marapone, MP, PrimMinister Ranil Wickremesinghe, Deputy Leader of the UNP Karu Jayasuriya and Minister S.B. Dissanayake about to release pigeons in Colombo to mark the first anniversary of the CFA on Feb 22, 2003, while the LTTE backed by the TNA called for a general shut down in the North and East.

In the wake of the GoSL obtaining the services of two retired senior Indian military personnel, Lt. Gen. Satish Nambiar and Vice Admiral, P. J. Jacob, one-time Chief of Naval Staff to advise the SL military on two crucial issues, namely the Jaffna High Security Zones (HSZ) and a special sea route for the Sea Tigers, the government of India distanced itself from the project.

The then UNP-led UNF government contacted former Indian Army Chief-of-Staff shortly after then Jaffna Security Forces Commander, Maj. Gen. Sarath Fonseka emphasised on Dec. 28, 2002 that gradual phasing out of HSZs to facilitate resettlement of civilians shouldn’t be at the expense of military deployment in the Jaffna peninsula. Maj. Gen. Fonseka pointed out the catastrophic consequences of the removal of existing security mechanism in a report, which sent shock waves through the GoSL(Army on HSZs in Jaffna with; Govt. forces appreciate need to resettle civilians––The Island of Dec 29, 2002).

SF stands his ground

In spite of heavy criticism of the Maj. Gen’s stand on the HSZs, the Sinha Regiment veteran stood his ground unwaveringly. The Jaffna commander pushed for disarming of the LTTE as well as the de-commissioning of its long range weapons, particularly directed at the Jaffna peninsula. He insisted that the Norwegian-led five-nation Scandinavia truce monitoring mission should be in charge of de-commissioned of the LTTE arsenal.

At the behest of the LTTE, the TULF-led Tamil National Alliance (TNA), which in the run-up to Dec 5, 2001 general election recognised the LTTE as the sole representatives of the Tamil speaking people, called for the immediate transfer of the Jaffna Commander .

All Ceylon Tamil Congress (ACTC) President, Appathuray Vinayagamoorthy on Dec 30, 2002 wrote to then Prime Minister Ranil Wickremesinghe in this regard. Vinayagamoorthy suggested that the government replace Maj. Gen. Fonseka with an officer who would toe the government line with regard to resettlement of civilians (TNA wants Jaffna commander out – The Island of Dec. 31, 2002). The ACTC leader made his move close on the heels of Hindu Affairs Minister, T. Maheswaran demanding the removal of the Jaffna Commander and Northern Area Naval Commander, Rear Admiral Sarath Weerasekera, to facilitate the peace process. Shortly after Maheswarn’s call, Rear Admiral Weerasekera was named Director General of Naval Operations, a headquarters appointment, though the navy insisted it was a routine transfer. Rear Admiral Nandana Thuduwewatte succeeded him. President Chandrika Kumaratunga received a briefing from army commander, Lt. Gen. Lionel Balagalle and Maj. Gen. Fonseka as regards the security situation, with the focus on Jaffna, at President’s House (TNA wants Jaffna Commander out – The Island of Dec 31, 2002).

Lt. Gen. Fonseka publicly endorsed the Jaffna commander’s prerequisites for vacation of HSZs. The government obviously erred in assuming that the army top brass wouldn’t have a contrary view on the decision to review HSZs in the Northern and Eastern Provinces, particularly in the Jaffna peninsula. The assessment was based on the fact that the military never in public opposed political decisions as regards crucial security matters, regardless of their implications. The government felt that even giving up of some of the territorial gains would be necessary at some point of time to facilitate the peace process (Tough stand by forces on HSZs unprecedented––The Island of January 5, 2003).

Harim’s bombsehll

In spite of a section of the press asserting that President Kumaratunga wouldn’t accept the vacation of Jaffna HSZs without proper security guarantee, her spokesman, Harim Peiris dropped a bombshell in the immediate aftermath of the army setting pre-conditions for civilian resettlement; he declared that the President wouldn’t take a stand on the HSZ issue. Peiris, who had negotiated with the LTTE on the President’s behalf, strongly denied media reports that she was against dismantling of the HSZs (CBK dumb on HSZs––The Island of January 9, 2003).

In spite of the PA having talks with the JVP and other nationalist groups to decide on a common strategy against the UNP-Norway-LTTE project, the PA cooperated with various NGOs, amidst a simmering dispute over the Jaffna HSZ issue. Four PA MPs, Sarath Amunugama, Ferial Ashraff, John Seneviratne and Ven. Baddegama Samitha left for a ten-day tour of four European countries to study existing federal models. Two senior LTTE representatives, too, joined the joint parliamentary delegation, which received funding by German NGO, Peace Talk (PA in Govt-Tiger delegation––The Island of January 12, 2003).

The HSZ issue was definitely the first major obstacle faced by the UNP and the Norwegians, as they stepped up pressure on the military to give in to LTTE demands.

Exit of Tigers

Close on the heels of the army’s pre-conditions for civilian resettlement in Jaffna, the LTTE quit the 18-member Sub Committee on De-escalation and Normalisation. The LTTE also refused to meet the army on January 14, 2003 to discuss the HSZ issue under the auspices of the Norwegians. In a bid to influence the army, the government brought in Maj. Gen. Nambiar. Those spearheading the peace process felt that the Indian could compel the army to change its tough position on the HSZs. But Maj. Gen. Fonseka steadfastly refused to compromise his position, which thwarted a catastrophe.

A naïve UNP leadership went to the extent of formulating a plan which envisaged a joint government-LTTE committee reviewing HSZs in Jaffna. The plan had to be dropped following protests. This was followed by the setting up of a Sub Committee headed by Defence Secretary Austin Fernnado and Ampara Batticaloa Commander, Vinayagamoorthy Muralitharan aka Karuna. That, too, died a natural death, following the army refusing to give up HSZs without adequate security guarantees. The decision to use Nambiar to get over the contentious issue was made during tripartite talks in Thailand, where they agreed on an Action Plan for an Accelerated Resettlement Programme for the Jaffna District.

Eye brows raised over Nambiar’s appointment

Many an eyebrow was raised over the appointment of Nambiar, with a section of the Opposition asserting that the country’s security couldn’t itself be decided by an outsider whatever his background. India quickly distanced from the project with the Indian High Commission in Colombo declaring that Nambiar’s appointment had nothing to do with India (India has nothing to do with Nambiar appointment with strap line HSZ review fuels fresh controversy––The Island of January 19, 2003).

Under the sponsorship of the Norwegians, the government and the LTTE agreed for a series of meetings beginning Jan. 2003 to discuss ways and means of strengthening the CFA (Defence Secretary to meet Tigers on truce violations––The Island of January 20, 2003). The first meeting took place at the Divisional Secretariat in Vaunativu, Batticaloa on Jan. 30, 2003 (Many contentious issues on agenda; Austin Fernando-Karuna pow wow tomorrow––The Island Jan. 29, 2003).

Amidst the crisis over HSZs, the UNP made a fresh attempt to win over the LTTE. On the instructions of UNP leader, Ranil Wickremesinghe, UNP Chairman, Malik Samarawickrema met LTTE Political Wing leader, S. P. Thamilselvam in Kilinochchi during the first week of February 2003. The meeting was the first of its kind since the signing of the CFA in February 2002 (Govt. expands political links with the LTTE––The Island of Feb 9, 2003). The UNP strategist used the opportunity to emphasise the pivotal importance of adhering to the CFA as it would be beneficial to one and all. Unfortunately, the LTTE believed its objectives could be achieved through military means. For the LTTE, the CFA meant a temporary respite, which enabled it to build-up fighting cadres for the next confrontation. The outfit wanted to bring in as many ship loads of arms, ammunition and equipment as possible though the navy remained on a heightened state of alert.

First anniversary of CFA

The first anniversary of the CFA was celebrated with the LTTE flexing its muscles. While the UNP-led UNF leaders gathered at Independence Square on Feb 22, 2003 to celebrate the event, the LTTE brought life in Batticaloa to a standstill. Alleging that the government had failed to implement the CFA, the LTTE ordered people to remain indoors in all Northern and Eastern districts, though their action wasn’t successful in Trincomalee and Vavuniya. The TNA backed the LTTE to the hilt. (Ceremonies in South, hartal in N&E to mark first anniversary of truce––The Island Feb. 23, 2003). . No one wanted to appreciate measures taken by PM Wickremesinghe even at the expense of his political career to promote the CFA. Had there been civil society support for the government, the LTTE would have been compelled to review its strategy.

Govt. releases 1,000

Tiger suspects

In the wake of the LTTE and the TNA accusing the UNP of failing to implement the CFA, the government revealed that over 1,000 terrorist suspects had been released since the CFA came into operation in February 2002, and not a single arrest was made under the Prevention of Terrorism Act (PTA), though the LTTE carried out a spate of killings (Over 1,000 terrorist suspects released since MoU no arrests under PTA––The Island of March 7, 2003).

The suspects released from prisons re-joined the LTTE. Among them were many intelligence wing cadres, who resumed operations after a short break. But, the Jaffna HSZ issue remained with the government trying to settle it with the help of Nambiar. Meanwhile, the navy confronted ‘MV Koimer’ belonging to the LTTE, which we discussed in our July 11 issue. The confrontation off Mullaitivu on March 10, 2003 resulted in the destruction of the ship. The government, in consultation with the Norwegians, sought the expertise of Vice Admiral Jacob to explore ways and means of avoiding similar incidents in the future. The government had no option but to seek an external opinion after Navy Chief Vice Admiral Sandagiri strongly objected to the LTTE-SLMM initiative to create a special sea lane for the Sea Tigers. The navy’s position undermined the very existence of the CFA, with some government members accusing the navy of playing politics at the behest of President Kumaratunga and Lakshman Kadirgamar.

Defence Secretary, Fernando said that the LTTE had sought a sea lane on the high seas 200 nautical miles off the north-east land subsequent to incidents involving the Navy, though he rejected it as it infringed on the country’s sovereignty, the CFA and international law. According to Fernando, the proposal had been only known to him, Peace Secretariat chief Ambassador B. A. B. Goonetilleke and SLMM chief Maj. Gen. Triggve Tellefsen (Negotiating Peace in Sri Lanka: Efforts, Failures and Lessons).

The government and the Norwegians, struggling to overcome the Jaffna HSZ issue, suddenly realised that a second attack on an LTTE ship by the navy could prompt the LTTE to quit the CFA. Strangely, they didn’t pressure the LTTE not to traverse Sri Lankan waters as it could jeopardise the CFA. Instead, they brought in a retired Indian Vice Admiral to negotiate a deal. The Navy didn’t take the government initiative seriously. Jacob held a series of talks with PM Wickrmesinghe.

Army, Navy oppose  appeasement

The Navy top brass and the SLMM chief tried to assess the situation while the Indian High Commission said that India wasn’t responsible in any way for the GoSL decision to obtain the services of Nambiar and Jacob (Indian security chiefs not representatives of India: HC––The Island of May 11, 203). The Indian statement couldn’t have come at a worse time for the GoSL and the Norwegians, whereas it strengthened the hands of those who felt that the LTTE couldn’t be allowed to take advantage of the situation. Lt. Gen. Balagalle and Vice Admiral Sandagiri asserted that it would be suicidal to make further concessions without the LTTE giving up violence. Although the SLAF didn’t adopt an overtly hostile approach, the army and the navy strongly opposed the GoSL-Norwegian initiatives to appease the LTTE. President Kumaratunga, too, received the retired Indians at President’s House as the government pressed for agreements on Jaffna HSZs as well as a special sea lane for the LTTE. (President, Nambiar pow wow on HSZs––The Island of May 16, 2003). The UNP went out of its way to appease the LTTE, though the latter was violating the CFA. The GoSL made arrangements for senior LTTE cadres to receive medical treatment in Colombo or go abroad. In the middle of simmering disputes over Jaffna HSZs and the sinking of ‘MV Koimer’, the government arranged for 38-year-old Kandaiya Balasekaran suffering from a serious heart ailment and two others, Gnasunderam and Shivakanthan to leave for Singapore (More Tigers leave for medical treatment abroad––The Island of May 18, 2003). Bakasekaran was one of the top LTTE frontline commanders known as ‘Balraj’ responsible for some of most devastating attacks on the military. He was credited with spearheading an amphibious force, which played a crucial role, during the battle for the strategic Elephant Pass base in early 2000.

Neither the LTTE nor its supporters had any sense of responsibility. In the wake of the deepening crisis over Jaffna HSZ and an agreement on a special sea lane, the LTTE made another demand with the backing of the TNA.  It called for the immediate creation of an Interim Self Governing Authority (ISGA) in the Northern and Eastern Provinces. This was  several months before the de-merger of the Eastern Province from the North on a Supreme Court directive). At the behest of the LTTE, the TNA made representations to the US Embassy in Colombo. The TNA assured the US that the LTTE would participate at the two-day Tokyo Donor Conference on June 9 and 10, 2003 if the GoSL agreed to the proposal. The TNA declared that the proposed interim administration should be outside the country’s Constitution. US Ambassador Ashley Wills refrained from commenting on the LTTE/TNA proposals (TNA wants US to pressure SL on Interim Administration––The Island of May 24, 2003 issue). The PA strongly opposed the move, with PA spokesman, Dr. Sarath Amunugama alleging that the Norwegians had allowed the LTTE to keep on making new demands as part of its strategy. (PA opposes latest Tiger stand–– The Island of May 21, 2003).

The PA gradually stepped up pressure on the UNP, with President Kumaratunga refusing to issue a statement in support of the Tokyo Donor Conference, which was scheduled to begin on June 9, 2003. She also cancelled a scheduled meeting with Japanese peace envoy Yasushi Akashi in protest against what she called a deepening Japanese role in the peace process. She also turned down PM Wickremesinghe’s call for a meeting between them before the June 3 meeting. The LTTE, too, boycotted the Tokyo meeting making the whole process meaningless. (CBK snubs Japan: refuses statement backing confab––The Island of June 8, 2003).

While the GoSL and the international community were busy discussing ways and means of post-CFA economic recovery, the LTTE made another attempt to replenish its arsenal.

(Next installment on July 13 will deal with the sinking of ‘MV Shoshin’ also off Mullaitivu).

Monday, July 02, 2012

Pakistan in the extreme by Sayeed Hasan Khan and Kurt Jacobsen

Too many Westerners view Pakistan as a dark fantasyland populated by nothing but duplicitous politicos and religious fanatics. This faraway country of which most Westerners know precious little is, the media assures them, a "sanctuary" for rabid terrorists.

The term "sanctuary" implies that mountainous areas were created for the single nefarious purpose of threatening innocent Westerners.

That even the British empire long ago learned to leave inhospitable border regions alone is a fact omitted from many a sputtering indignant account. So reputed analysts get away with peddling any fear-mongering image they please in Western mass media. In his latest book even the estimable Ahmed Rashid sadly has given in to hysterical images of Pakistan.

Pakistan contains plenty of whopping woes and afflictions from which to take your pick for the very worst one. True. But meddling external actors rarely are deemed to be major contributors to the plight that these well-paid and well-positioned experts decry. So the horrific flourishing of ‘Kalashnikov culture’, drug dealing and jihadis since the 1980s is regarded as having absolutely nothing to do with the whims of fickle US foreign policy.

 Americans, like imperial elites earlier, love to say to the world, and to each other, that everything is your own fault. It’s a handy device by which elites manage to pretend today that the economic crisis was caused by a greedy public and not by slick financial manipulators, such as themselves.

Obama accordingly reckons that Pakistan’s border region "the most dangerous place in the world", while the CIA chief and former General, David Petraeus, dubbed it the apparently everlasting headquarters for al-Qaeda. A RAND report links several utterly loony post-9/11 attempts to bomb Manhattan to Pakistan-based plotters (RAND is a nonprofit institution that helps improve policy through research and analysis).

Former British Prime Minister Gordon Brown also opined that most plots against Britain had Pakistani origins. Apparently, masterminds in Pakistan are absolutely essential to conjure the procession of thoroughly bungled and amateurish plots since 9/11, usually nursed along by planted informers and spies. If so, the West ought to feel extremely secure indeed. It’s been all downhill for Islamic terrorists since Khalid Sheikh Muhamed allegedly boasted that he trained the 9/11 hijackers. The enemy the West faces is not often a cut above the sorry lot of goofs in the satirical film, Four Lions.

The main US interests in the region are to: (1) destroy the al-Qaeda; and (2) stabilise the area. That a ruthless pursuit of the first aim endangers the second remains the American/Nato quandary. At the end of Bush’s administration in 2008, the US National Intelligence Council warned that escalating commando and drone attacks in North-west Pakistan generated more enemies than they eliminated and risked "destabilising the Pakistan military, which might divide over the policy."

Only the Taliban (and the US weapons and energy industries) thereby prosper. That, for a refreshing change, was an intelligent intelligence report. But a typical way the foreign policy elites solve this kind of problem is by defining it out of existence.

RAND experts, for example, decided that militant groups represent a constant threat to Pakistan, as though cruel counter-insurgency tactics were not a factor in recruiting sympathisers. Yet what actually are Pakistani public attitudes towards extremism? You would never guess from reading most experts that recent elections repudiated extremist parties.

Highly welcome then is a recent study of Pakistan political attitudes, part of a series of academic investigations, which might dispel obstructive and unhelpful Western beliefs. The survey, deftly conducted (if not always admirably interpreted) by Princeton and Georgetown University researchers, in conjunction with local Sedco, punctures a ballooning myth.

The researcher surveyed 6000 people across the four provinces with tactful and tactically worded questionnaires. What they found won’t be news to astute local observers but it is revelatory to most outsiders.

They found that the mass of poor people, especially the rural poor, in Pakistan are not inclined to support religious militants. The poor acutely suffer the consequences of the Islamic militants’ actions, and suffer the reprisals by authorities afterwards, at no discernible gain to themselves. So they accordingly are not queuing up feverishly to enlist in vengeful jihadic enterprises. This is not the same thing as saying the rural masses would not change their conditions if they could. Islamic forms of militancy offer no such hope.

The sober finding, however, is bound to be misread as the lesson that punitive actions will force the population into line, which is a perpetually popular notion in higher circles. Many moronic studies of the Vietnam War said exactly the same thing about the South-east Asian peasantry, who were regarded as stupid or stolid, or both. Those disgraceful analysts of course were wrong, though it usually didn’t hurt their careers.

So poverty allegedly does not contribute to militancy, Islamic or otherwise, even if an unspecified portion of recruits, the study allows, do come from these strata. The vast majority of poor Pakistanis are not aching to conquer, convert, and enslave Nato powers, they just don’t want to be bothered by the latter (which appears to be too much to ask).

The researchers find that "poor and wealthy districts are less supportive of militants on average than those from middle-income districts." Violence is "heavily concentrated in urban areas", if one skirts major exceptions such as campaigns in Swat, Baluchistan and the Frontier.

The minority middle class, brimming with educated under-employed people, are more likely to be supportive of religious militants, in word if not in deed. In developmental studies this strata has always posed a worry because, if growing, they are tinder for radical solutions. This phenomenon deserves attention. Yet the study concludes that "it is unlikely that improving the material well-being of individuals will reduce support for violent political organisations."

The study answers not to concerned Pakistanis but to the agenda of outside powers. They advise their audience not to indulge in poverty programmes. For these researchers a broad consensus on the link between poverty and violence is proving elusive: though we recommend they consider, for example, James Scott’s incisive studies of peasant resistance to get a few clues.

Whether aid reaches the intended people, after everyone in between has taken a cut, is a different question. (In our reading of the voluminous counter-insurgency literature, by the way, it is anything but a truism that poverty is linked to discontent.) Poverty is briefly mentioned and swiftly whisked away to focus on military means.

Clearly, corruption, poverty and exploitation are not problems to authorities until they become opportunities for militants to exploit, which tells one a lot about the mindset of both analysts and authorities.

The writers are freelance journalists and researchers.


Why not use it to secure a country that belongs to all rather than Eelam for some?

Sampanthan’s change of strategy:

The TNA leader R. Sampanthan’s recent speech at the 14th annual ITAK convention has raised a lot of public interest. After many years in the political arena and a mouthpiece of the LTTE, Sampathan used the Batticaloa platform to remind that his group was still relevant, active and invigourated, particularly after the UNHRC resolution on Sri Lanka. People should not therefore discount him and his group as a spent force. His speech comes at a time when the young Tamils generation is beginning to question the old guards: some more openly while others tacitly, calling for a new strategy and leadership to advance Tamil cause given the changing socio-political realities and circumstances in the country and internationally. Changing Eastern Province political climate over the past six years has diluted ground aspirations compared to the time when this province remained merged with the Northern Province to demand a separate Tamil homeland. Mr.Sampathan’s speech served a purpose; recharging confidence among the party members and sympathizers within and outside the country that he is still strong to occupy the leadership.

Outside Unitary Lanka

What his party aspires for is now clear when Sampathan said "Our expectation for a solution to the ethnic problem of the sovereignty of the Tamil people is based on political structure outside that of a unitary government, in a united Sri Lanka in which Tamil people have all powers of the government needed to live with self respect and self sufficiency. We believe that only within such a structure of government Tamil people truly enjoy the right to internal self-determination that is their inalienable right"

Immediately, Sampanthan also spoke of "The position that the North and East of Sri Lanka are areas of historical habitation of Tamil speaking people cannot be compromised in this structure of government". What is more confusing is the context in which he used Tamil speaking people (in which Muslims presumably are also included) and Tamil People. From his assertions "Any solution to the ethnic problem concerning the Tamil people must be acceptable to the Muslim community of Sri Lanka" and " The structure of government in Sri Lanka must also allow the Muslim community to fulfill their social, economic and political aspirations" one gets the impression that not all component groups of Tamil speaking people will be in the structure of government that the Tamil people desire to truly enjoy the right to internal self-determination which is considered their inalienable right. By this Sampanthan seems to advocate separate arrangements for Tamil speaking people (i.e. Muslims) outside that of the Tamil People. What happens if any arrangement only with the Tamil people in the North and East is unacceptable to the other Tamil speaking people? What happens if arrangements that will enable internal self-determination as in Sampathan’s proposal is not acceptable to the Muslims? Has there been any discussion on common positions between the Tamil people and the Tamil speaking people and, if so, what are they and when did this happen?

Muslims also discriminated

Like the Tamils, Muslims in Sri Lanka are also a minority, and they too periodically have complained about being marginalized and discriminated. However, Muslims had not taken the position that only North and East are areas of historical habitation but always maintained that they too are rightful citizens of this country. Therefore, they are entitled for equal rights and treatment constitutionally accorded to any other citizen wherever they choose to live. Historically, while maintaining religious identities, Muslims have blended with other communities socio-culturally. In spite of long years of cordiality between the Muslims and Tamils, the LTTE did not hesitate to declare Muslims unwanted in their ‘homeland’.

Given the vast Tamil exodus in the past seeking refuge and citizenship in other countries – a practice that continues even today in spite of stringent legal barriers and life threatening circumstances- the number of Muslims in this country, as of now, may even outnumber the Tamils. Nonetheless, Muslims will be very uncomfortable with an arrangement that Sampanthan is calling for; self determination someday that he hopes for with or without the international support.

Betrayed by Muslim politicos

Muslims of this country do appreciate Sampathan’s concern for them. Almost every Muslim member elected to parliament has deserted promises made to the voters and joined the government to toe its policy lines, even supporting constitutional amendments meant to perpetuate power and control by one group. As such, genuine grievances of the Muslim community are now underplayed or unattended to. Unfortunately, Muslim parliamentarians have repeatedly shown an affinity to cross over to other political camps for personal gains, and the Muslim community may have to put up with such representatives for a long time to come. Under these Circumstances, Sampanthan’s plea for Muslim interest is a welcome development. However, given LTTE hostility towards Muslims, bitterness and trust deficit between the Tamil/Muslim communities arising out of events like the expulsion of the Muslims from the Northern Province, massacre of worshipers inside mosques, confiscation and demolition of Muslim villages and properties, besiege of Muslim villages and civilian displacement from time to time as it happened in Muttur 2006, heavy sale taxation and boycott campaign against businesses with Muslim ownership, outright objection to the inclusion of Muslim representation in the post-CFA peace talks and TNA’s silence when it could have diffused tension between the two communities do not give credence that there is now an attitudinal change and Sampanthan’s concern for Muslims is genuine. Such goodwill positions had been bartered in the past between TNA and SLMC, and no one took them seriously then and no one will take them seriously now.

No one doubts Sampanthan’s intent and commitment to serve the Tamils. Also, there is no doubt that the Tamil community has suffered. Some argue that the Tamils had their prime time under the British, and because of the socio-development disparity caused during pre-independence other communities had some catching up to do. However, post-independent government strategies to achieve it were discriminatory and largely benefitted one group. Violence as a strategic choice by the Tamils to rectify post-independent discrepancies in governance caused even greater human suffering and impeded development throughout the country. What seems important today is to reconfigure our thoughts and actions to move away from a position of hurting stalemate and concentrate all energies rebuilding this country for all. Unfortunately, this is not happening.

No hate attacks

A country focused on reconciliation and rebuilding cannot allow hate attacks on people and their places of worship. Land grabbing, kidnapping and proliferation of symbols of one religion in places predominantly inhabited by followers other faiths are now on the increase. Continued and strong military presence in war affected areas, increasing crime and breakdown of law and order, pervasive corruption and waste of public resources go unabated. After the war, child abuse has become a menace everywhere. These are not positive signs for a country on a recovery path. Anti-social activities and hate crimes were once blamed on the insurgents but, such crimes are now being openly used with impunity to solidify party positions or frighten dissidents. These may have contributed to hardening TNA position as prospects of a home grown solution for Tamil grievances fade, while the government seems to harden its position to ensure that terrorism cannot raise its head again and separate homeland cannot be justified on the basis of group-affinity numerical strength.

Consider other options

Time has come to consider other options, and starting from a ground zero is one of them. This will mean everyone in this country to openly accept that mistakes have been made by all sides and make a fresh commitment for a new Sri Lanka, laid on a foundation which will truly internalize and respect ethnic diversity, freedom of worship, meritocracy ensuring the best person for the right job, rewarding professional excellence, independent public service, judiciary and law enforcement agencies, revised legal systems and penal codes to facilitate justice even to the weakest and strengthen deterrence and civic consciousness that encourage corporate responsibility to ensure safety and security of the present and future generations. All post-independent constitutions had provisions but, we couldn’t use them effectively to shape a country that belongs to all. Thus, without an attitudinal change, no new constitution will lead to a better Sri Lanka. Can Mr. Sampanthan adopt his new strategy - a ground zero option - in which the past is put behind, and the demand is to concentrate on rebuilding the country with stringent constitutional safeguards against misuse of governance in order to deny equal rights and opportunities to all its citizens. Can the government reciprocate this demand in good faith, and carry along with it the majority community, particularly its hardcore that sharpens its saber against the minority every now and then? As the legislators and those in the executive arm have benefitted immensely by propagating dysfunctional system of governance for so long there may be resistance for any change? What will it take to make the attitudinal transformation to accept a ground zero strategy?

The world entrusted the politicians far too long to determine destiny of the respective countries. Politicians have arrogated in their positions, and left the people astray in moral, financial, territorial and environmental crises. It will take a rare kind of visionary leadership to rebuild a country but it can only happen if there is genuine willingness to build a more caring and integrated society. Dasaraja Dharma may have been practiced in the past and, unfortunately today, Sri Lanka does not have it.

Three spied on STF movements for Tiger detainees

Vavuniya police last Friday arrested three persons, who were said to be LTTE spies. They are alleged to have been passing information on STF movements to the LTTE suspects detained in the Vavuniya prison.

A woman and two men had been arrested, Headquarters Inspector Vavuniya Police, Chief Inspector Erick Perera said.

He said that as some lawyers were recording the operation to rescue three guards held hostage by the detainees there, their phones had also been taken into custody and the footage deleted.

Special Task Force (STF) Commandant, DIG R. W. Chandrasiri Ranawana yesterday revealed that about 28 LTTE prisoners, detained in the Vavuniya prison, had satellite phones to pass information to the Tamil Diaspora abroad. Those phones were detected during the operation to rescue the three prison guards. The STF seized a total of 57 mobile phones during the raid on the prison.

He said that ASP Silvester Wijesinghe had been rushed to Vavuniya with special weapons and Tactic Unit commandoes on June 28 with 40 elite commandoes. Approximately 80 commandoes participated in the rescue of the three prison guards. The operation commenced at 12.00 noon on June 29 and was over at 12.45 p.m. All the prisoners were transferred to the Anuradhapura prison immediately afterwards.

Ranawana added that of 200 prisoners at the Vavuniya prison, 28 were LTTE detainees. The Vavuniya prison was located near the Court complex.

He said that the reason for taking three prison guards hostage was because they were transferring three detainees to the Anuradhapura prison on a Court order. The inmates were demanding that they be retained in the Vuvuniya prison. As the authorities refused to do so they staged a hunger strike. But food items adequate for six months were found inside the prison.

Friday, June 29, 2012

Pune blast co-accused trained in Colombo – Maharashtra ATS

Suspected LeT operative Faiyaz Kagzi had trained Mirza Himayat Baig, who was arrested for his alleged role in 2010 Pune German bakery blast, at a camp in Colombo, the Maharashtra ATS said.

In 2008, Kagzi had trained LeT operative Baig in organising recruits and bomb-making techniques in a camp in the Sri Lankan capital for three weeks, an ATS official told PTI.

"In March 2008, Baig had been to Colombo after being called by Kagzi, an alleged former SIMI activist wanted in 2006 Aurangabad arms haul case, for training in making bombs. Along with Kagzi, one more person was present during the training," the official said.

"The three had chosen Colombo as they thought it was a safe place and no security agency would have any doubt about their bomb-making activities. Moreover, Sri Lanka had visa-on-arrival facility then. After the training, they also decided as to through which mode of communication they would remain in contact in future," the ATS official said.

Kagzi had given Baig Rs 2.5 lakh to get a new identity and set up a base of radicals in Maharashtra, the source added.

Baig, who was on the run as he is wanted in many cases in Pune, kept on changing his locations from Beed to Bhatkal in Karnataka to Udgir in Latur district of Maharashtra, where the conspiracy for the German bakery blast was hatched, the official said.

Baig was arrested from Pune in September, 2010.

Earlier today, the National Investigation Agency (NIA) lodged an FIR against arrested terror suspect Abu Jundal and Kagzi, who is absconding, for hatching the 26/11 attacks conspiracy and aiding the Pakistan-trained terrorists.

In the charge sheet filed in a Pune court in the German bakery blast case, the ATS had named six other accused, suspected to be co-plotters and currently absconding, namely Mohsin Choudhary, Yasin Bhatkal, Riyaz Bhatkal, Iqbal Bhatkal, Faiyaz Kagzi and Zabihuddin Ansari alias Abu Jundal.

Baig was arrested from Pune in September, 2010, nearly seven months after a powerful blast ripped through the famous eatery killing 17 people and injuring 56.

The ATS had in May 2006 seized 43 kg of RDX, 16 AK-47 assault rifles, 3,200 bullets and 50 hand grenades on the Nasik-Aurangabad highway and arrested 21 terror suspects. (ToI)

The Visit of Shiv Shankar Menon

article_imageThe visit of Shiv Shankar Menon to Sri Lanka is an opportunity to emphasize our commitment to close and cordial relations with India in the context of good neighbourly relations with South Asia as a whole. This is particularly so on economic and social issues. But Shiv Shankar Menon is here with a different agenda to discuss a political settlement relating to the Tamils. The political and other compulsions of India have made it focus excessively on Sri Lankan issues. These have to be recognized and understood. There are the unreasonable and irrational pressures from Tamilnadu which finds Sri Lankan issues an easy diversion or psychological transference from the grinding realities of Southern Indian travails and frustrations. At the same time Sri Lanka should put forward, with greater clarity, the constraints that the Government faces in finding acceptable solutions to the National Question and why external advice, no doubt well intentioned, does not help but hinders finding consensual solutions to issues faced by the Tamil population in Sri Lanka.

The Centre falling apart

Sri Lanka should draw attention that all countries in South Asia face similar problems of centrifugal forces undermining the nation State, including resort to terrorist activities. India should understand well the wariness of Sri Lankans to grant extensive power to regional councils based on ethnic or religious lines. These forces encourage separatist movements. In India itself, the Union is under considerable strain and in certain Indian States significant areas are under Maoist Naxalite control. Manmohan Singh himself once stated that Naxalites are the single biggest internal security challenge ever faced by the country. More generally, regional identities within India have gathered strength. Central Government control over State Governments has weakened. Time and again the Centre has had to bend to the pressures of State Governments. 

The words of Yeats in the poem ‘Second coming’ must be haunting its leaders:

Turning and turning in the widening gyre*

The falcon cannot hear the falconer;

Things fall apart; the centre cannot hold;

Mere anarchy is loosed upon the world……….

*gyre is a giant circular oceanic surface current.

We are all in the same boat

Like India and Sri Lanka, all other countries in the region, Pakistan, Bangladesh, Afghanistan, Nepal and the Maldives, and most recently Burma, are experiencing internal political tensions. "We are all in the same boat". The mantle that was acquired from the Euro centric colonial culture that was thrust on these countries has deprived them of an indigenous identity. This syndrome has led to bad governance and all the aberrations that stem from it. None of the South Asian countries have come up with a format for a stable society. The question has to be asked " Why?" and the entire focus should be on finding an answer.

Preserving the peace come what may

What has to be impressed on the Menon mission is that Sri Lanka has achieved its peace at very great cost. It has to preserve that peace come what may. To do that it has to work out its future on its own and that it will involve an evolution which needs time. This will then lead to strengthening its close cooperation with its neighbours. Denying that process will mean that the country will once again descend to becoming a plaything of external forces, a trauma it has unfortunately experienced over the centuries.

වවුනියාවේ වැරදි සංඥව නිවැරැදි කිරීම

වවුනියා බන්ධනාගාරය ඊයේ (29 දා) උදය වරුවේදී කොටි සංවිධානයේ ග්‍රහණයෙන් මුදා ගන්නා ලදී. කොටි සංවිධානය විසින් ප්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස රඳවාගනු ලැබ සිටි ඡේලර්වරුන් තිදෙනාද බේරා ගන්නා ලදී. විශේෂ කාර්ය බළකාය සහ ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාව මෙකී මෙහෙයුම සිදුකරමින් රට දැය උදෙසා නැවත වරක්‌ කැපවූහ. වවුනියා බන්ධනාගාරයේ පාලනය කොටි සංවිධානයේ සිරකරුවන් අතට පත්වීම මගින් පිටස්‌තර ලෝකයට දෙනු ලැබූ සංඥව ඉතා නරක එකකි. මේ වූ කලී ආණ්‌ඩුව පළාත් සභා ඡන්ද තුනකට සූදානම් වන මොහොතකි. මේ මොහොතේදී රජය අපහසුතාවට පත් කිරීම දේශීය සහ විදේශ බලවේගවල න්‍යාය පත්‍රයයි. කොටි සංවිධානයට තවමත් බලය ඇති බව පෙන්වීමට දෙමළ ජාතික සන්ධානයට මේ මොහොතේදී අවශ්‍යව තිබේ. එසේම එම දර්ශනයම ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවට පෙන්වීමට මෙරට ඇති බලගතු රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ස්‌වල්පයකටද උවමනාය. වවුනියාව බන්ධනාගාරය කොටින් යටතට ගැනීම,

ඡේලර්වරුන් ප්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස තබාගැනීම පිටුපස කතාවක්‌ තිබේ. මෙතැන් සිට ඔබ කියවන්නේ ඒ කතාවය.

වවුනියා බන්ධනාගාරයට බන්ධනාගාර අධිකාරිවරයකු නැත. එය පාලනය වන්නේ අනුරාධපුර බන්ධනාගාරය යටතේ දසනායක නමැති ප්‍රධාන ඡේලර්වරයකු යටතේය. යුද්ධයේ දරුණුම අවස්‌ථාවේදී මේ බන්ධනාගාරය පාලනය කළේ ප්‍රධාන ඡේලර්වරයකු විසිනි. යුද්ධය දරුණු ලෙස ඇවිලී යද්දී එහි සිටි කොටි රැඳවියන් විවිධ නාඩගම් නටන්නට උත්සාහ කළත් ප්‍රධාන ඡේලර් දසනායක එයට ඉඩ දෙන්නේ නැත. ඔහුගේ කාලය තුළ කිසිදු

ඡේලර් කෙනෙක්‌ ප්‍රාණ ඇපයට නොගන්නා ලදී. කිසිදු විරෝධතාවක්‌ නොපවත්වන ලදී. කිසිදු රැඳවියකුගේ හෝ

ඡේලර් කෙනකුගේ ලේ නොසෙල්වන ලදී. ඔහුගේ පාලනය දැඩි පාලනයකි. උදේ හවස බුරියානි කන්නට දී රාත්‍රියට අරක්‌කු බාගයක්‌ සමග වෙනත් පහසුකමක්‌ සපයාදී කොටින් පාලනය කළ නොහැක. ඔවුන් පාලනය කළ හැක්‌කේ අයෝමය හස්‌තයකිනි. ඒ හස්‌තය ප්‍රධාන ඡේලර් දසනායකට තිබිණි.

මේ අතර ඔහුගේ පාලනය දැඩි බවට කොටි හිතවාදීන් සහ දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ විවිධ පුද්ගලයෝ ආණ්‌ඩුවට බලපෑම් කළහ. මේ අනුව ඔහු වෙනත් බන්ධනාගාරයකට මාරු කරන ලදී. ඊළඟට ආ ප්‍රධාන ඡේලර්ට බන්ධනාගාරය පාලනය කිරීමට බැරිවිය. වතාවක්‌ වවුනියාවේ සිරගෙදර කොටි රැඳවියන් පිරිසක්‌ වෙනත් සිර ගෙයකට මාරු කළ විට ඔවුන් ආපසු ඉල්ලා සිරගෙදර සිටි සෙසු කොටි දඟලන්නට පටන් ගත්හ. එවිට එම දැඟලීම නැවැත්වීම සඳහා ආණ්‌ඩුව කළේ මාරු කළ කොටි රැළ නැවතත් වවුනියා බන්ධනාගාරයට ගෙනවුත් ඇරලීමය. මෙය යුද්ධයෙන් පැරදීමෙන් පසු වවුනියාවේදී ලද පළමුවන ජයග්‍රහණය විය. මේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු තමන් වෙත ඊළම නැවත ලැබීමේ අවස්‌ථාව උදාවී ඇතැයි කොටි කල්පනා කළහ. ඒ අනුව ප්‍රධාන ඡේලර්ට තවදුරටත් හිරගෙදර පාලනය කරගැනීමට බැරිවූ අතර ඔහු මාරුකර වෙන කෙනකු එම තනතුරට පත් කිරීමට ආණ්‌ඩුවට සිදුවිය.

කොටින් පාලනය කිරීමට හාවුන්ට නොහැක. කොටින් පාලනය කළ හැක්‌කේ සිංහයන්ට පමණි. ඒ අනුව වවුනියාවේ සිර ගෙදර පාලනය කිරීමට කොටි බලයට නොනැමෙන සෘජු මිනිසකු අවශ්‍යය. එම මිනිසා තෝරා ගැනීම ආණ්‌ඩුවේ වගකීමයි. අපේ වගකීම වන්නේ තිබෙන විපත්තිදායක තත්ත්වය පෙන්වා දීම පමණි.

අපගේ යෝජනාවක්‌ තිබේ. එනම් කොටි රැඳවියන් පමණක්‌ සිටින සිරගෙවල් පවත්වාගෙන යැමක්‌ වළකින ලෙසය. මෙය බහු වාර්ගික රටක්‌ නම් සිරගෙවල්ද බහු වාර්ගික විය යුතුය. උතුරු නැගෙනහිර බහු වාර්ගික විය යුතුය. සුළු ජාතියක්‌ එකට එක්‌වූ විට විවිධ හානි අදහස්‌ හිතට එයි. එය වළක්‌වා ගැනීම බුද්ධිමත් රාජ්‍ය පාලකයාගේ වගකීමය.

ඊයේ වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ මොකද වුණේ?

වව්නියාව බන්ධනාගාරය ඉකුත් විසිහය වැනිදා සිට අවුල් ජාලාවක්‌ බවට පත්විණි. මේ බන්ධනාගාරයේ රඳවා සිටි සිරකරුවන් 201 දෙනාගෙන් 32 ක්‌ එල්.ටී.ටී.ඊ. සැකකරුවන් ලෙස බන්ධනාගාරගත වූවෝය. ඔවුන්ගෙන් තුන්දෙනකු බූස්‌ස කවුරට රැගෙන ගොස්‌ පුනරුත්ථාපනය සඳහා යොමු කිරීමට තීරණය කෙරුණේ අධිකරණ නියෝගයක්‌ මතය.

අධිකරණ නියෝගය මත ඔවුන් වව්නියාව බන්ධනාගාරයෙන් රැගෙන යැමට පෙර බන්ධනාගාර නිලධාරීන් සමග ගැටුමක්‌ ඇතිවිණි. මෙහිදී බන්ධනාගාර නිලධාරීන් ඔවුනට පහර දීම නිසා සිරකරුවෝ නොසන්සුන් වූහ. නොසන්සුන් වූ සිරකරුවෝ එල්. ටී. ටී. ඊ. සැකකරුවන් තුන්දෙනා බන්ධනාගාරයෙන් රැගෙන යැමත් සමගම උපවාසයක්‌ ආරම්භ කළහ. ආහාර වර්ජනය කළ සිරකරුවෝ සිර මැදිරි අගුළුලාගෙන බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ට සිර මැදිරි තුළට ඒමට නොදී උපවාස කළහ. ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම වූයේ බන්ධනාගාරයෙන් රැගෙන ගිය තිදෙනා ආපසු බන්ධනාගාරයට රැගෙන ඒමට නිලධාරීන් කටයුතු කළ යුතු බවය.

විසිහය වැනිදා බන්ධනාගාරයට ගිය පොලිස්‌ නිලධාරීන් හා අධිකරණයේ නීතිඥවරු පිරිසක්‌ සිරකරුවන්ට කරුණු පැහැදිලි කළහ. මේ තිදෙනා වව්නියාව බන්ධනාගාරයෙන් වෙනත් තැනකට රැගෙන ගියේ ඔවුනට පුනරුත්ථාපනය ලබාදී නිදහස්‌ කිරීමට බව පුන පුනා කීවේය. එල්. ටී. ටී. ටී. ඊ. යේ හිටපු කාන්තා නායිකාව වන තමිලිනී උදාහරණයට ගනිමින් ඇයව පුනරුත්ථාපනයට යොමු කළ අන්දමටම මේ තිදෙනාත් පුනරුත්ථාපනයට යොමු කරන බව නිලධාරීන් විසින් සිරකරුවන්ට ඒත්තු ගැන්වූහ. විසිහත් වැනිදා වව්නියාව බන්ධනාගාරයට හිරු උදාවූයේ ඉතා සාමකාමීවය. උපවාසයේ නිරතව සිටි සිරකරුවෝ උපවාසය අතහැර තිබිණි.

එහෙත් දහවල් කාලය වන විට උපවාසයේ නිරත වූ සිරකරුවන්ට ජේලර්වරු පිරිසකගෙන් විවිධ අන්දමේ අඩන්තේට්‌ටම් සිදුවිණි. බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ගේ අභිප්‍රාය වූයේ යළිත් මෙවැනි සිදුවීමක්‌ වව්නියාව බන්ධනාගාරය තුළ සිදුවීම වළක්‌වා ගැනීමය. එහෙත් ඉන් සිදුවූයේ කිසිවකුත් බලාපොරොත්තු නොවූ තත්ත්වයකි.

එල්. ටී. ටී. ඊ. සැකකරුවන් ලෙස වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ ඉතිරි වී සිටි සිරකරුවන් 29 දෙනා සංවිධානය වූහ.

ජේලර්වරුන්ගේ පහරදීම් පිළිබඳව යළි යළි මෙනෙහි කොට එහි අසාධාරණය ගැන සෙසු සිරකරුවන්ටද දන්වමින් සිරකරුවෝ සැලසුමක්‌ දියත් කළහ.

වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ සිට වෙනත් පළාතකට රැගෙන යන ලද සිරකරුවන් තුන්දෙනා ආපසු රැගෙන එනතුරු ප්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස බන්ධනාගාර නිලධාරීන් (ජේලර්වරුන්) තුන්දෙනකු අත්අඩංගුවට ගත් සිරකරුවෝ ඔවුන්ව සිරමැදිරියකට දමා අගුල් ලෑහ. සිරකරුවන් විසින් අඳිනු ලබන සිර ඇඳුම් (ජම්පර්) මේ නිලධාරීන්ට අන්දවා සිරකරුවෝ ඔවුනට කෑම බීමද සපයා දුන්හ.

බන්ධනාගාර නිලධාරීන් තුන්දෙනාගෙන් දෙදෙනකු සිරකරුවන්ගේ අත්අඩංගුවට පත් වූයේ ඔවුන් රාජකාරිවල නිරත වීමට ගිය අවස්‌ථාවේදීය. සිරකරුවන් තුන්දෙනා වෙනුවට බන්ධනාගාර නිලධාරීන් තුන්දෙනෙක්‌ම අත්අඩංගුවට ගැනීමට සිරකරුවෝ සැලසුම් කොට තිබූ නිසා දැල් ආවරණයකින් එළියට පැමිණි සිරකරුවකු යාබද කාමරයක්‌ දෙසට යමින් සිටි ජේලර්වරයකු පැහැර ගත්හ. ඒ අනුව සිරකරුවන්ට ජේලර්වරු තුන්දෙනකුම ප්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස සිය බාරයට ගැනීමට හැකි වූහ.

එතැන් පටන් වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ අවුල දිග්ගැස්‌සිණි. ජේලර්වරුන් තුන්දෙනාගේ ආරක්‍ෂාව පිළිබඳව විශාල ප්‍රශ්නයක්‌ පැනනැගුණි. වව්නියාව ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස්‌ අධිකාරි හේමන්ත අධිකාරි මහතා ඇතුළු පොලිස්‌ නිලධාරීන් පිරිසක්‌ බන්ධනාගාරයට ගොස්‌ ජේලර්වරුන් තුන්දෙනා නිදහස්‌ කරගැනීමට සාකච්ඡා ආරම්භ කළහ. සිරකරුවන්ගේ එකම ප්‍රකාශය වූයේ වව්නියාව බන්ධනාගාරයෙන් පිටතට

රැගෙන ගිය තම සහෝදර සිරකරුවන් තුන්දෙනා ආපසු වව්නියාව බන්ධනාගාරයට රැගෙන එනතුරු ජේලර්වරුන් තුන්දෙනා නිදහස්‌ නොකරන බවය.

රාත්‍රි කාලය දැඩි වෙත්ම බිය සංකාව සමග ජේලර්වරුන්ගේ ජීවිතවලට ඇති අවදානම ගැන විවිධ මත පළවූහ. අවසානයේදී වව්නියාව දිසාවිනිසුරු ආර්. ඇලෙක්‌රාජා මහතා ජ්‍යෙෂ්ඨ නීතිඥයකු වන ඇන්ටන් පුනිදනායගම් මහතා සමග වව්නියාව බන්ධනාගාරයට ගියහ. ඇන්ටන් පුනිදනායගම් මහතා නීතිඥවරයකු වශයෙන් එල්. ටී. ටී. ඊ. සැකකරුවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නිසා බන්ධනාගාරය තුළ සිටි එල්. ටී. ටී. ඊ. සැකකරුවන් 29 දෙනාගෙන් යම් ප්‍රතිචාරයක්‌ ලැබෙනු ඇතැයි මේ දෙදෙනා අනුමාන කළහ.

දිසාවිනිසුරුවරයාටත් නීතිඥවරයාටත් සිරකරුවන් හමුවීමට බන්ධනාගාරය තුළට බැසීමට සිදුවූයේ ඉනිමගක ආධාරයෙනි. ඉතා ආයාසයෙන් යුතුව ඉනිමගේ ගමන් කරමින් බන්ධනාගාරය තුළට බැසීමට ගිය දිසාවිනිසුරුවරයාට මෙහිදී කකුලේ යමක්‌ ගැටී තුවාල සහගත තත්ත්වයක්‌ද ඇතිවුණි.

මුලින්ම සිරකරුවන් සමග කතා කළ විනිසුරුවරයා බන්ධනාගාර නිලධාරීන් සමග ප්‍රශ්න ඇතිකර ගැනීම නිෂ්ඵල කරුණක්‌ බව අවබෝධ කොට දුන්නේ මේ තීරණය අධිකරණ නියෝගයක්‌ බව පෙන්වා දෙමිනි. එහෙත් සිරකරුවෝ ඊට අවනත නොවූහ. ඇන්ටන් ජුනිදනායගම් නීතිඥවරයා සිරකරුවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බව කියමින් තවත් බොහෝ දේ කීහ. ඒ සම්බන්ධයෙන් සිරකරුවන්ගේ කිසිදු අවධානයක්‌ යොමු නොවුණු තැන මේ බන්ධනාගාර නිලධාරීන් තුන්දෙනා රඳවා ගැනීම නිසා ඔවුන්ගේ ඥතීන් මහපාරේ දුක්‌ විඳින බව ප්‍රකාශ කළේය.

මේ අවස්‌ථාවේදී එක්‌ සිරකරුවකු නීතිඥවරයාට ප්‍රකාශ කොට තිබුණේ "අපි වසර දෙකක්‌ම සිටින්නේද මේ සිර මැදිරිවල අපා දුක්‌ විඳිමින් බවය. මේ නිසා සිරකරුවන් තුන්දෙනා ආපසු බන්ධනාගාරයට ගෙන එනතුරු ජේලර්වරුන් තුන්දෙනා නිදහස්‌ කළ නොහැකි බව සිරකරුවන් තරයේම ප්‍රකාශ කළ බැවින් වව්නියාව දිසා විනිසුරුවරයාටත් නීතිඥවරයාටත් මැදියම් රැයේදී බලාපොරොත්තු සුන්ව බන්ධනාගාරයෙන් පිටවීමට සිදුවිණි.

විසිනව වැනිදා අලුයම වනවිටද මේ තත්ත්වයේ කිසිදු වෙනසක්‌ නොවීය. උතුරු පළාත භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පති ගාමිණී සිල්වා, බන්ධනාගාර සහකාර කොමසාරිස්‌ කුලතුංග, පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන්, යුද හමුදාවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් පැමිණ සිරකරුවන්ට මානුෂීය ගුණාංග සලකා ජේලර්වරුන් තුන්දෙනා නිදහස්‌ කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියහ. ශබ්දවාහිනී යන්ත්‍රවල ආධාරයෙන් කළ එම ඉල්ලීමමට කිසිදු පිළිතුරක්‌ නොවිණි.

වව්නියාව බන්ධනාගාරයට සැපයෙන විදුලිය විසන්ධි කොට සිරකරුවන් අපහසුතාවට පත් කිරීමට ද නිලධාරීන් පියවර ගත් නමුත් ඒ කිසිවකින් හෝ සිරකරුවන් මෙල්ල වූයේ නැත. උදැසන හතේ සිට විවිධ උපක්‍රම යෙදුව ද සිරකරුවන්ගෙන් පැහැදිලි ප්‍රතිචාරයක්‌ නොලැබුණු නිසා සූක්‍ෂම මෙහෙයුමක්‌ දියත් කොට ජේලර්වරුන් තුන්දෙනා බේරා ගැනීමට අවසානයේදී තීරණය විණි.

මේ අනුව පස්‌වරු 12.30 ට පමණ පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායේ පිරිසක්‌ බන්ධනාගාරයේ තාප්පයක්‌ බිඳ බන්ධනාගාරය තුළට කඩා පැන ප්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස සිටි ජේලර්වරුන් තුන්දෙනා මුදාගෙන ගිලන්රථ මගින් වව්නියාව රෝහල කරා රැගෙන ගියහ. සිරකරුවන් සියලු දෙනාද එකතු කොට බන්ධනාගාර බස්‌රථවල පටවාගෙන අනුරාධපුර බන්ධනාගාරය වෙත රැගෙන ගියහ. මේ සිද්ධියේදී සිරකරුවන් මෙන්ම පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායේ හා පොලිසියේ නිලධාරීන් ද දසදෙනකු පමණ තුවාල ලැබූහ.

වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ සිද්ධිය නාටකයක්‌ මෙන් වුවත් ඉන් ඉගෙනගැනීමට බොහෝ දේ තිබේ. වව්නියාව බන්ධනාගාරය තුළ මෙවැනි ගැටුම් ඇති වූ පළමු අවස්‌ථාව මෙය නොවේ. වසර දෙකක පමණ කාලයක සිට වව්නියාව බන්ධනාගාරය තුළ ගැටුම්ය. එල්. ටී. ටී. ඊ. සැකකරුවන් හා සාමාන්‍ය සිරකරුවන් එකට යෙදීම නිසා වව්නියාව බන්ධනාගාරය තුළ බොහෝ ගැටුම් ඇති විණි. නමුත් කිසිදු නිලධාරීයකු මේ ගැටුම් සඳහා විසඳුම් සෙවීම වෙනුවට බන්ධනාගාර නිලධාරීන් ලවා සිරකරුවන් ආණ්‌ඩු මට්‌ටු කිරීමට ක්‍රියාකිරීම මෙවැනි සිද්ධීන් ඇතිවීමට මූලික හේතුව විණි.

වව්නියාව බන්ධනාගාරය තුළ රඳවා සිටි එල්.ටී.ටී.ඊ. සැකකරුවන් විවිධ කැරළි ගසන විට සංවිධානය වන විට ඔවුන්ව කුඩා කුඩා කොටස්‌ වශයෙන් දිවයිනේ වෙනත් බන්ධනාගාර වෙත මාරු කළේ නම් ඔවුනට කැරළි ගැසීමට ඉඩක්‌ නොමැත. එමෙන්ම පළමු සිද්ධිය වූ දිනයේදීම මේ සිරකරුවන් වෙනුවෙන් කුමක්‌ හෝ දුරදර්ශී වැඩපිළිවෙළක්‌ සකස්‌ කළේ නම් බන්ධනාගාර නිලධාරීන් තුන්දෙනකුට මෙවැනි ශෝචනීය ඉරණමක්‌ අයත් නොවනු ඇත.

මේ ලිපිය ලියන මොහොත වන විට වව්නියාව බන්ධනාගාරය තුළ එකම සිරකරුවකු හෝ නොමැත. බන්ධනාගාර නිලධාරීන් පමණක්‌ සිටින වව්නියාව බන්ධනාගාරය දැන් පාලු අම්බලමක්‌ බවට පත්ව තිබේ. එහෙත් ඒ වනතුරු සිදුවූ සිදුවීම් මාලාව එතරම් යහපත් සිදුවීම් නොවේ.

ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාවේ ඉල්ලීම ප්‍රතික්‍ෂේප කරයි

පලාලි ගුවන්තොටුපළ නවීකරණය කිරීම සඳහා ඉන්දීය රජය කළ ඉල්ලීම ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් ප්‍රතික්‌ෂේප කර ඇත.

පලාලි ගුවන්තොටුපළ නවිකරණය කිරීම සිවිල් ගුවන්සේවා අධිකාරියට පැවරේ. පලාලි යනු හමුදාමය කේන්ද්‍රස්‌ථානයක්‌. එය ආරක්‍ෂක ක්‍රමවේදයන් මත ක්‍රියාත්මක වන ස්‌ථානයක්‌ යෑයි ජ්‍යෙෂ්ඨ ආරක්‍ෂක නිලධාරීයෙක්‌ පැවසීය. කන්කසන්තුරේ වරාය ප්‍රතිසංස්‌කරණය කිරීම ඉන්දියාව විසින් සිදු කරනු ලබයි. විශේෂයෙන් හමුදාමය ගුවන්තොටුපළක්‌ නවීකරණය කිරීමට කිසිම රටක්‌ වෙනත් රටකට දෙන්නේ නැතැයිද හෙතෙම පැවසීය.

වවුනියාව බන්ධනාගාරයේ කොටි සෙල්ලම මැඬලයි

ප්‍රාණ ඇපයේ සිටි නිලධාරීහු මුදා ගැනෙති

මෙහෙයුමට 400 ක්‌

එල්.ටී.ටී.ඊ. රැඳවියෝ දැඩි ආරක්‍ෂාව මැද අනුරාධපුරයට

එස්‌.ටී.එෆ්. හා පොලිසියේ නවදෙනෙක්‌ තුවාල ලබති

වව්නියාව බන්ධනාගාරය තාවකාලිකව වසා දැමේ.

දින දෙකක්‌ තිස්‌සේ වව්නියාව බන්ධනාගාරය අත්පත් කර ගෙන එහි නිලධාරීන් පිරිසක්‌ ප්‍රාණඇපයට ගෙන සිටි එල්. ටී. ටී. ඊ. ත්‍රස්‌තවාදී රැඳවියන් ඊයේ (29 වැනිදා) දහවල් අත්අඩංගුවට ගත් ආරක්‍ෂක අංශ බන්ධනාගාරයේ පරිපාලනය සියතට ගෙන ඔවුන්ගේ ග්‍රහනයේ සිටි බන්ධනාගාර නිලධාරීන් තිදෙනා ද බේරා ගත්හ.

මෙහිදී රැඳවියන්ගේ ප්‍රහාරයට ලක්‌වූ පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායේ සහ පොලිසියේ 9 දෙනෙක්‌ තුවාල ලැබූහ.

එල්. ටී. ටී. ඊ. ත්‍රස්‌තවාදී රැඳවියන්ගේ ප්‍රාණ ඇපයේ සිටි බන්ධනාගාර නිලධාරීන් බේරා ගැනීම සඳහා වව්නියාව පොලිසිය, විශේෂ කාර්ය බළකාය සහ යුද හමුදාව ඊයේ (29 දා) දහවල් දැවැන්ත මෙහෙයුමක්‌ ක්‍රියාත්මක කළහ.

ආරක්‍ෂක අංශ සාමාජිකයන් බන්ධනාගාරයේ එක්‌ පැත්තක විශාල තාප්පය බිඳ දමා ඊට ඇතුළු වූ අතර රැඳවියෝ ඔවුන් වෙත යකඩ පොලු ගස්‌මුල්වලින් ප්‍රහාරයක්‌ එල්ල කළහ.

ඊට ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරමින් බන්ධනාගාරය වෙත ඇතුළු වුණු ආරක්‍ෂක අංශ කොටින්ගේ ප්‍රාණ ඇපයේ සිටි නිලධාරීන් තිදෙනා මුදා ගත්හ.

මුදාගනු ලැබූ නිලධාරීහු තිදෙනා දැඩි මානසික පීඩනයකට ලක්‌ව රෝගී තත්ත්වයෙන් පසුවූහ. පසුව එම නිලධාරීන් තිදෙනා ගිලන් රථ මගින් රෝහල් කරා යෑවීමට කටයුතු කර තිබිණි.

බන්ධනාගාරයට කඩා වැදුණු ආරක්‍ෂක අංශ සාමාජිකයන් සහ එ ල්. ටී. ටී. ඊ. රැඳවියන් අතර ගැටුමක්‌ ද හටගත් අතර එහිදී එල්. ටී. ටී. ඊ. රැඳවියන් පිරිසක්‌ තුවාල ලැබූහ. තුවාලකරුවන් බස්‌ රථ මාර්ගයෙන් වව්නියාව රෝහල වෙත යෑවීමට පොලිස්‌ නිලධාරීහු පියවර ගත්හ. මෙම ගැටුමේදී රැඳවියන්ගේ යකඩ පොලු සහ ගල් මුල් ප්‍රහාරයන්ට ලක්‌වූ විශේෂ කාර්ය බළකායේ 6 දෙනෙක්‌ සහ පොලිසියේ තිදෙනෙක්‌ තුවාල ලැබූහ.

මේ අතර වව්නියාව බන්ධනාගාරයේ රඳවා සිටි එල්. ටී. ටී. ඊ. සැකකරුවන් ඇතුළු රැඳවියන් සියලු දෙනා බස්‌ රථවලින් අනුරාධපුරය බන්ධනාගාරය වෙත ආරක්‍ෂිතව යෑවීමට පොලිසිය සහ බන්ධනාගාර නිලධාරීහු කටයුතු කළහ. මෙම රැඳවියන් දැඩි ආරක්‍ෂාවක්‌ යටතේ අනුරාධපුර බන්ධනාගාරයේ රඳවා තබන බව බන්ධනාගාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරියෙක්‌ කියා සිsටියේය.

මේ අතර වවුනියාව බන්ධනාගාරය තාවකාලිකව වසා දැමීමට බලධාරීන් ඊයේ (29 දා) තීරණය කර ඇත.

දින දෙකක්‌ තිස්‌සේ බන්ධනාගාරය අත්පත් කරගෙන සිටි එල්. ටී. ටී. ඊ. රැඳවියන් එහි වාට්‌ටු කීපයකට ගිනි තබා දේපොළවලටද හානි කර තිබිණි. වව්නියාව බන්ධනාගාරය ත්‍රස්‌තවාදී රැඳවියන්ගේ ග්‍රහණයෙන් මුදාගැනීමේ මෙහෙයුම උතුරු පළාත් භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පති ගාමිණී සිල්වා, විශේෂ කාර්ය බළකායේ අණදෙන නිලධාරී පී. රණවන යන මහත්වරුන්ගේ මෙහෙයවීමෙන් සැලසුම් කෙරිණි.

මෙම දැවැන්ත මෙහෙයුම සඳහා පොලිස්‌ නිලධාරීන් 200 දෙනෙක්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායේ සහ යුද හමුදාවේ නිලධාරීහු 200 දෙනෙක්‌ සහභාගි වූහ.

වව්නියාව මූලස්‌ථාන ප්‍රධාන පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක එරික්‌ පෙරේරා මහතාගේ මෙහෙයවීමෙන් පොලිස්‌ කණ්‌ඩායම් ක්‍රියාත්මක වූ අතර ඊයේ දහවල් වනවිට බන්ධනාගාරයේ මුළු පරිපාලනය පොලිසිය සහ බන්ධනාගාර නිලධාරීන් අතට ගෙන තිබිණි.

වව්නියාව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ සිරකරුවන් පිරිසක්‌ බන්ධනාගාර ඡේලර්වරුන් තුන්දෙනකු 28 දා සවස පැහැරගෙන ගොස්‌ සිරමැදිරියක ප්‍රාණඇපකරුවන් වශයෙන් තබා ගැනීමත් සමගම වවුනියාව බන්ධනාගාරය හා ඒ අවට ප්‍රදේශය තුළ ඊයේ උදේ වරුව වනවිටත් දැඩි නොසන්සුන්තාවක්‌ හට ගෙන තිබිණි.

සිරකරුවන් පිරිස බන්ධනාගාර නිලධාරීන් තිදෙනා ප්‍රාණඇපකරුවන් ලෙස තබාගෙන ඉල්ලා සිටියේ වව්නියාව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ සිට බූස්‌ස ඇතුළු වෙනත් ප්‍රදේශවලට රැගෙන ගිය එල්. ටී. ටී. ඊ. සැකකරුවන් වශයෙන් රඳවා සිටි සිරකරුවන් තුන්දෙනා වහාම ආපසු වව්නියාව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරය වෙත රැගෙන එන ලෙසයි.

එල්. ටී. ටී. ඊ. සැකකරුවන් ලෙස වව්නියාව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ සිටි මේ තුන්දෙනා වෙනත් පළාත්වලට රැගෙන ගොස්‌ ඇත්තේ පසුගිය 26 වැනිදායි. එම අවස්‌ථාවේදීම වව්නියාව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ එල්. ටී. ටී. ඊ. සිරකරුවෝ ආහාර වර්ජනය කරමින් සිය සිරමැදිරිවලට ඉබි යතුරු දමාගෙන උපවාසයක්‌ ආරම්භ කළහ. බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ගේ මැදහත්වීම මත එම උපවාසය 27 දා රාත්‍රිය වනවිට අවසන් වී තිබිණි.

නමුත් 28 දා රාත්‍රිය වනවිට ඡේලර්වරුන් තුන්දෙනකු පැහැරගත් බන්ධනාගාර සිරකරුවෝ ඔවුන් ප්‍රාණඇපකරුවන් ලෙස තබාගෙන වව්නියාව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයෙන් වෙනත් පළාත්වලට රැගෙන ගිය සිරකරුවන් තුන්දෙනා ඉල්ලා සිටියහ.

මේ පිළිබඳව සිරකරුවන් සමඟ වව්නියාව ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස්‌ අධිකාරිවරයා ඇතුළු පොලිස්‌ කණ්‌ඩායමක්‌ද, වව්නියාව දිසාවිනිසුරුවරයා ඇතුළු නීතිඥවරුන් පිරිසක්‌ද 28 දා රාත්‍රියේ සාකච්ඡා කොට ඇතත් සිරකරුවන් රඳවාගෙන සිටි ඡේලර්වරුන් තුන්දෙනා ලබාදීම ප්‍රතික්‍ෂේප කොට තිබේ.

උතුර දිසාව භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්‌පති ගාමිණී සිල්වා මහතා ඇතුළු පොලිස්‌ කණ්‌ඩායමක්‌ ඊයේ (29 වැනිදා) උදෑසන වව්නියාව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරය වෙත පැමිණ බන්ධනාගාර නිලධාරීන් සමඟ සාකච්ඡා ආරම්භ කළහ. සිරකරුවන් සමඟ සුහදව සාකච්ඡා කොට ප්‍රාණ ඇපයට තබාගෙන සිටින ඡේලර්වරුන් තුන්දෙනා නිදහස්‌ කර ගැනීමට සියලුදෙනා තීරණය කළත් එම උත්සාහය අසාර්ථක විණි.

පොලිසියේ කැරළි මර්දන ඒකකය ද පොලිස්‌ විශේෂ කාර්ය බළකායද කැඳවා වව්නියාව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරය තුළට ගොස්‌ ඡේලර්වරුන් තුන්දෙනා බේරාගැනීම සඳහා විශේෂ මෙහෙයුමක්‌ ක්‍රියාත්මක කෙරුණේ ඉන් පසුවය.

ඊළම ගැන කටමැත දෙඩවූ ශ්‍රීධරන්ගෙන් ප්‍රශ්න කෙරේ

ඊළම් රාජ්‍යය එකම ඉලක්‌කය බව ප්‍රකාශ කළ ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධාන මන්ත්‍රී එස්‌. ශ්‍රීධරන් ගෙන් රහස්‌ පොලිසිය ඊයේ (29 වැනිදා) පැය තුනක්‌ තිස්‌සේ ප්‍රශ්න කර ඇත.

ශ්‍රීධරන් මහතා විසින් ඉන්දියාවේදී පෝල් නිව්ටන් නමැති කොටි හිතවාදි මහාචාර්යවරයා සමග සම්මුඛ සාකච්ඡාවක්‌ පවත්වමින් ඊළම එකම අරමුණ බවත් කොටි සංවිධානයේ හතළිස්‌ දහසක්‌ දිවි පිදූ බවත් පවසා තිබේ.

එසේම ද්‍රවිඩ ජාතිකයන් වෙනම රටක්‌ ගන්නා බවද එම මන්ත්‍රීවරයා එහිදී පවසා තිබූ බව අනාවරණය වී ඇත.

ශ්‍රීධරන් හිටපු යාපනය කොටි නායක තීපන්ගේ සමීපතම ඥතියෙකි.

වව්නියාවේ ත්‍රස්‌ත බලය ඇදවැටීම

වව්නියාවේ සිර ගෙදර සිටින හිටපු කොටි ත්‍රස්‌ත නායකයන් ඇතුළු කොටි කණ්‌ඩායම විසින් බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ව ප්‍රාණ ඇපයට ගැනීමේ සිද්ධිය විදේශ මාධ්‍ය විසින් වසන්කර ඇත.

විදේශ මාධ්‍ය ඒජන්තවරු හා කොටි වෙබ් අඩවිවලට තොරතුරු සපයන්නන් ඊයේ වව්නියාව සිරගෙය අසළ රැකසිටියේ හමුදාව හා පොලිසිය මේ අහිංසකයන්ට පහර දෙන්නේ කොයි අවස්‌ථාවේදැයි සිතමින් එසේම එන්. ජී. ඕ. නියෝජිතවරුන්ද පොලිසිය හා හමුදාව දේශපාලන සිරකරුවන්ට පහර දෙනු ඇතැයි සිතමින් එක්‌සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කොමිසමට වාර්තා කිරීමට සූදානම්ව සිටි බව හෙලිවිය. එහෙත් ඊයේ දහවල් වන විට වව්නියාව සිරගෙදර කොටි බලය මර්දනය විය. ඒ වනවිට කොටි වෙබ් අඩවි නියෝජිතයෝ විදේශ රටවලට තොරතුරු යවමින් වව්නියාවේ සිරගෙදර සිටි ද්‍රවිඩයන්ට පහරදී ඇතැයි කියා සිටියහ.

වව්නියාවේදී සිදුවූයේ ත්‍රිකුණාමල කොටි හමුදා නායකයාව සිටි රුබන් කන්නන් ගුණදරන්ද, සෂි හා සරවනභවන්ද හිටපු ත්‍රස්‌තයකුව බූස්‌ස කඳවුරට ගෙනයැම සම්බන්ධව විරෝධ්‍ය දක්‌වමින් ඔහුව ආපසු වව්නියාවේ සිරගෙයට ගෙන ආ යුතු යෑයි දක්‌වමින් සිරගෙදර පාලනය අල්ලා ගැනීමයි.

බූස්‌ස සිරගෙයට ගෙනගිය මේ ත්‍රස්‌තයා 2006 මැයි 7 වැනිදා විල්පත්තුවේ සිදුවූ බිම්බෝම්බ ඇටවීමට සම්බන්ධ වූවෙකි.

මෙදින ගත්කරුවකු වන නිහාල් ද සිල්වා, ඩැරල් පෙරේරා, නන්දන අබේසූරිය, හෙන්රියා අබේසූරිය, චන්දි ආසිරිවාදන්, අනුලා ආසිරිවාදන් සහ අනුර දිසානායක යන පිරිස මරුමුවට පත් වූහ.

මොවුන් ගමන් කළ කැබ් රිය කොටි බෝම්බයකට ගොදුරු වූහ. වසර හයකට පසු එනම් 2012 ජනවාරි මස දිනෙක විල්පත්තු සිද්ධියට සම්බන්ධ කොටි ඝාතකයා අසුවිය.

මෙම ෙ€දවාචකයට ගොදුරු වූවන්ගෙන් නන්දන හා හෙන්රිටා විවාහ වී තිබුණේ මාස කීපයකට පෙරය.

කෙසේ වෙතත් 2006 මැයි 7 වැනිදා සිදුවූ මේ ඝාතනයේ සැකකරුවන් අසුවූයේ නැත. එහෙත් හය වසරකට පසු අල්ලාගත් ප්‍රධාන සැකකරු සම්බන්ධව තවදුරටත් පරීක්‍ෂණ පැවැත්වීම සඳහා වව්නියාව මහාධිකරණයෙන් අවසරය ගත් ත්‍රස්‌ත මර්දන නිලධාරීහු ඔහුව බූස්‌සට ගෙන ගියහ.

වව්නියාවේ අරගලය ආරම්භ වූයේ එවිටය. වහාම අපේ සගයාව වව්නියාවට ගෙන එනු. නැත්නම් වැඩ වරදීවි යයි සිරගෙයි සිටි කොටි කණ්‌ඩායම කියා සිටියහ.

ඒ අතරේ වව්නියා සිරගෙදර කොටි උපවාසයක්‌ අරඹා ඇති බවටද කොටි වෙබ් අඩවි විසින් ප්‍රචාරය කෙරිණි.

වව්නියාව සිරගෙදරදී රැකවළුන් තිදෙනකු අත්අඩංගුවට ගැනීමේ සිද්ධිය බී. බී. සී. සේවාවට වැදගත් වූයේ නැත. ඒ වෙනුවට උතුරේ ද්‍රවිඩයන්ට හැදුනුම්පත් ලබාදී නැතැයි බී. බී. සී. ය විසින් ප්‍රචාරය කෙරිණි.

එසේම වව්නියාව සිරගෙයි අර්බුදය වව්නියාවේ සාමකාමී තත්ත්වයක්‌ පවතින බවටද කොළඹට ප්‍රචාරය විය.

මෙයට පෙර වව්නියාවේ සිරගෙදර සිටි පාලකයා දැඩි ලෙස ක්‍රියාකළ අතර ඔහු ඉවත්ව යැමෙන් පසු පාලනය දුර්වල විය. වව්නියාව සිරගෙදර ගතවූ කාලය තුළ තිබුණේ ඉතාම දුර්වල ආරක්‍ෂක තත්ත්වයකි. ඒ නිසාම හිටපු කොටි කණ්‌ඩායම බලවත්ව ක්‍රියාකර ඇත. එහෙත් මුල්වරට වව්නියාව සිරගෙදර කොටි බලය විශේෂ කාර්ය බළකාය පොලිසිය එක්‌ව මර්දනය කෙරිණි.

එහෙත් වව්නියාවේ සිටි කොටි 321 ක පිරිස සිතුවේ වව්නියාවේ ආරක්‍ෂක අංශ මෙන් රජයටද කොන්දක්‌ නැති බවයි. වව්නියාවේ සිරගෙදර කොටි පාලනයෙන් මුදාගැනීමේ මෙහෙයුම ඊයේ දහවල් සිදුවිය. එහිදී කොටින්ද තුවාල ලබා රෝහල්ගත කෙරිණි.

400 ක භටපිරිසක්‌ මේ මෙහෙයුමට එක්‌වූහ. කොටින් සමග ඇති වූ සටනින් භටයන් 9 කට ද කොටින් රැසකටද තුවාල සිදුවිණි

මේ මෙහෙයුමට පෙර සිරගෙදර විදුලිය හා ජලය කපා හැරිණි. කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන් සිතුවේ එවන් දෙයක්‌ සිදුනොවන බවයි. එහෙත් කොටි සැලසුම ව්‍යර්ථ විය. උපවාසය කරන බව පැවසූ කොටි ආහාර ද්‍රව්‍ය ද රැස්‌කරගෙන සිටි බව හෙළිවිය.

මෙහිදී එන්. ජී. ඕ. ක්‍රියාකාරීහු සිතුවේ මෙයට පෙර මෙය රජයේ නිලධාරීන් හිටපු කොටි ත්‍රස්‌තයන්ට හිස නමන බවයි. එහෙත් ඉවසාගෙන සිටි ආරක්‍ෂක බලධාරීහු අවසාන නිගමනයට එළැබිණි.

සිදුවූයේ කුමක්‌ දැයි අදහා ගැනීමට පස්‌දෙනාගේ කොටි කණ්‌ඩායමටද නොහැකි විය.

පසුගිය 27 වැනිදා සවස හිටපු කොටි පාලනයට යටවී තිබූ වව්නියා සිරගෙය 29 වැනිදා දහවල් වන විට රජයේ පාලනයට නතුවිය.

මෙහිදී හෙළිවූයේ වව්නියාවේ කොටි හිතවාදීන් හිටපු කොටින්ට සහය වී ඇති බවයි. වව්නියාව යනු එසේ මෙසේ තැනක්‌ නොවේ.

වෙස්‌ මුහුණු දාගත් කොටි වව්නියාවේ සිටිති. මොවුන්ගේ බලයක්‌ නැත්නම් වව්නියාවේ සිරගෙදර සිටින කොටින්ට සිරගෙය අල්ලාගත නොහැක. අනියම් මාර්ග දක්‌වන අන්දමට මෙයට පෙර වව්නියාවේ සිරගෙයි කොටි රැකවලකුට පහරදුන්නේ ඔහු කොටියකු ළඟ තිබී ජංගම දුරකතනයක්‌ අත්අඩංගුවට ගැනීම නිසාය.

අවසානයේදී කොටි ඉල්ලීම් ඉටු කළත් අත්අඩංගුවට ගත් ජංගම දුරකතනය ආපසු දෙනු. වහාම රැකවලාව මාරු කරණු යෑයි ඔව්හු පැවැසූහ.

බලධාරීහු මෙම ඉල්ලීමට එකඟවී එකී ඉල්ලීම් දෙකම ඉටුකළහ.

ජිනීවාහිදී ශ්‍රී ලංකා රජයට එරෙහිව සම්මත වූ යෝජනාව නිසා හිටපු කොටි නායකයෝ දැඩිලෙස සතුටට පත් වූහ. දැන් රජයට අපට එරෙහිව මුකුත් කරන්න බැහැ යෑයි ඔව්හු අදහස්‌ කළහ.

මේ අතර ද්‍රවිඩ සංධානය විසින් මේ කොටි ත්‍රස්‌තයන්ව දේශපාලන සිරකරුවන් ලෙස නම් කර ඔවුන්ට නඩු පවරනු නැත්නම් නිදහස්‌ කරනු යෑයි කියමින් වැලිකඩ සිරගේ ඉදිරියේදී විරෝධතාවයක්‌ද පැවැත්වූහ.

එහෙත් ඝාතන රැසකට සම්බන්ධ කොටි නිදහස්‌ කළ යුතුද යන ප්‍රශ්නය රජය හමුවේ මතුවිය. ඒ අනුව කොටින්ට එරෙහිව නඩු ඇසීමට විශේෂ අධිකරණ කීපයක්‌ පිහිටුවීමට තීරණය විය.

මේ අතර මෙම සිද්ධියෙන් රජය වෙත චෝදනාවක්‌ එල්ල වීමට ඉඩ ඇත. එහෙත් ත්‍රස්‌තවාදීන්ගේ ඉල්ලීම්වලට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රජයක්‌ හිස නැමිය යුතුද?

රුසියාවේ ජනාධිපති පුටින් වරක්‌ පැවසුවේ ත්‍රස්‌තවාදීන් කිසිදු ඉල්ලීමක්‌ තමාවත් රජයවත් රුසියානු ජනතාවත් හිස නමන්නේ නැති බවයි.

වව්නියාවේ සිරගෙදර පාලනය සියතට ගත්තේ දරුණු කොටි කණ්‌ඩායමයි. ඔවුන් ඉල්ලීම වූයේ විල්පත්තු ඝාතනයට සම්බන්ධ ඝාතකයාව පරීක්‍ෂණවලින් බේරා ගැනීමයි. මේ නිසා පැහැදිලි වන්නේ නීතිය අවතක්‌සේරුවට ලක්‌කිරීමට කොටින් දැරූ උත්සාහයයි. මීට ඉඩ දිය යුතුද?

ලෝකයේ රටවල් කීපයක පසුගිය කාලයේ සිරගෙවල් වල ඇතිවූ කැරලි දෙස බලන විට ඉතාමත් බිහිසුණු අන්දමින් එම කැරලි මර්දනය කර තිබේ.

වව්නියාව සිරගෙයි කොටින්ද සැලසුම් කළේ විදේශ ක්‍රමවේදය බව පැහැදිලිය.

LTTE was engaged in the drug trade to finance themselves - Kohona

article_imageDrug Trafficking was one of the main sources of finance for the LTTE terrorists as reflected in the World Drug Report 2012, says Dr. Palitha Kohona, Permanent Representative of Sri Lanka to the United Nations.

He was addressing at the UN General Assembly Thematic Debate on ‘Drug and Crime as a Threat to Development’ in New York on June 26.

Terrorist groups in many countries have engaged in the drug trade to finance themselves. Sri Lanka’s experience in dealing with drug trafficking was also linked to its fight against terrorism, he said. As had been mentioned by the distinguished panelists, terrorist groups almost invariably tend to engage in other forms of organized crimes to raise finances, including money laundering, across borders. The same group has continued to engage in human trafficking, Dr. Kohona further said.

Following is the statement by Dr. Kohona:

"Thank you for organizing this thematic debate today. We commend Mr Yury Fedotov, Executive Director, The United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC) on the Launch of the World Drug Report. This report is an eye-opener for all who are engaged in combating the illicit drug problem. The drug problem, as highlighted by our colleague, Mr. Maged Abdelaziz, is a threat to sustainable development and to civilized society.

"The impact of illicit drugs is multi-faceted. The social and economic pillars of sustainable development are affected by illicit drugs as the proliferation of narcotic drugs corrodes social cohesion, disrupts established social values and is a massive drain on resources. However, drugs are produced in response to demand. Poor farmers, encouraged by drug lords will continue to rely on this source of income as long as there is a demand and there is no alternative source of income. The drug menace in many countries overshadows national development programmes.

"The consumption of drugs and other attendant crimes also adversely impact on national and personal expenditure, health services, access to education and consumption of food and nutrition. A workforce, impacted by drugs, cannot function at its fullest potential and, therefore, is a severe threat to the optimum use of labor capacity in an economy.

"Drugs have lead to organized criminal groups to take part in the production, distribution, and sale of controlled and banned substances. These activities have also become a threat to political stability and to the economy and society. In some cases, these groups have become powerful enough to challenge the State itself, in particular to critical State institutions.

"Terrorist groups in many countries have engaged in the drug trade to finance themselves. Sri Lanka’s experience in dealing with drug trafficking was also linked to its fight against terrorism. As has been mentioned by the distinguished panelists, terrorist groups almost invariably tend to engage in other forms of organized crimes to raise finances, including money laundering, across borders. The same group has continued to engage in human trafficking.

"Drug Trafficking was one of the main sources of finance for the LTTE terrorists as reflected in the World Drug Report 2012. The US Department of Justice has linked the LTTE with drug trafficking in its Drug Enforcement Administration Statement before the Senate Committee on the Judiciary, entitled "Narco-Terrorism: International Drug Trafficking and Terrorism - a Dangerous Mix" in 2003.

"When compared with other Asian countries, illicit drugs have not become a severe threat to Sri Lanka’s society itself or the economy. Largely as a result of its cultural and religious background, people have been reluctant to engage venture into large-scale drug related activities. The per capita consumption of drugs in the country is very low. Tourism, which is booming at present, may change this.

"A strong law enforcement mechanism, including a strong legal culture, is also in place. This includes both preventive and punitive measures. It includes the monitoring of attempts at local production, imports, exports and distribution.

We have to be continuously conscious of the possibility of regional drug distribution using Sri Lanka as a transit point.

Sri Lanka’s national programme is guided by the National Policy for Prevention and Control of Drug Use. The National Dangerous Drugs Control Board (NDDCB) is mandated to achieve balance between supply reduction measures, treatment and rehabilitation, and demand reduction measures. The Police Narcotics Bureau (PNB) spearheads the law enforcement dimension.

Sri Lanka is a party to the Single Convention on Narcotic Drugs (1961), Convention on Psychotropic Substances (1971), the UN Convention against Illicit Traffic in Narcotic Drugs and Psychotropic Substances (1988), and the UN Convention against Transnational Organized Crime (2000). Sri Lanka is also a party to the UN Convention Against Corruption (2003).

"The United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC) has also played a crucial role in building Sri Lanka’s capacities in the fields of legal drafting and training of law enforcement officers. We are also actively engaged in collaboration with regional organizations such as the Colombo Plan and the South Asian Association for Regional Cooperation (SAARC). Sri Lankan agencies maintain constant contact with their counterparts in the South Asian region, especially in India and Pakistan. The Police Narcotics Bureau serves as a platform for SAARC countries to input, share, and review regional narcotics statistics.

Tuesday, April 10, 2012

Vignettes of the War Ghathakaya (The Butcher) By Keerthi Warnakulasuriya

article_imageReviewed by C. A .Chandraprema

Senior Divaina journalist and defence correspondent Keerthi Warnakulasuriya’s Sinhala book Ghathakaya (The Butcher) is not just about Prabhakaran despite the title and the photograph of Prabhakaran on the front cover. It would perhaps have been better to call it ‘Vignettes of the War’ or something like that because that is what it is – a collection of self contained writings on various aspects of the war. One article that immediately caught my attention was one essay on D.P.Sivaram a former colleague of ours in The Island. Warnakulasuriya has pulled no punches in his description of Sivaram as an LTTE agent. Sivaram, who later became the editor of Tamilnet had many Sinhala friends including the present writer and we all knew he was LTTE, but such was his personality that we liked him nevertheless. After he was abducted and killed by a rival Tamil political group in April 2005, it was Dayan Jayatilleke who said in anguish that Sivaram may have been an LTTEer but every LTTEer is not a D.P.Sivaram.

Warnakulasuriya’s main accusation against Sivaram is that he was trying to build up the theory that the Tigers could never be defeated, through his writings first in The Island and later in other newspapers. This certainly was true. He has on many occasions told even the present writer  things to that effect. He was in fact one of those who kept saying that Jaffna could never be captured because the casualty rates among the civilians, military and the tigers themselves would be too high to make such an operation feasible. Yet the Chandrika Kumaratunga government took Jaffna disproving everything that Sivaram and others had been saying.  The exercise that Sivaram engaged in was not in his best interests. He was producing theory in favour of an outfit over which he had no control. When he said that the armed forces would never be able to capture Jaffna, he expected the LTTE to stay and fight or at least blend into the population and carry out guerrilla attacks on the armed forces.

Sivaram never bargained for what the LTTE actually did. They fled the area taking the population with them, thus making the advance of the army that much easier. Later, the people came back to their homes and Prabhakaran ended up with nothing. After his theory about Jaffna failed, another thing that Sivaram used to say is that Prabhakaran was invincible. He never said this directly, but he would say that some Tamil nationalist in Fiji had published an advertisement in a Fijian newspaper (A.S.P.Liyanage fashion)  with just a photograph of Prabhakaran and the words "By the grace of god, invincible." Many people both local and foreign did in fact think Prabhakaran was invincible. Sivaram has told the present writer also about that Fijian advertisement but I never swallowed that story. For eight years from 1994 to the early part of 2002, I used to say in my lectures at the Ranjan Wijeratne Academy for Political Education that if someone shoots Prabhakaran he will definitely die, but  the problem was in finding someone who can shoot him.

The last time I met Sivaram just two days before he was abducted and killed, Siva tried a different pitch with me saying that Prabhakaran was like the Satan in John Milton’s Paradise Lost a brave and audacious rebel unbowed by the blows of adversity whose most noteworthy characteristic was his indomitable will. Well I listened to his pitch but was never convinced. I liked Sivaram for all his attempts to market the LTTE to me even though it is quite obvious that journalists like Warnakulasuriya did not. Sivaram was a genial friend, a wonderful conversationalist and all that but I am constrained to agree with Warnakulasuriya that Sivaram did have a dark side to his character. During the JVP insurrection in the late 1980s, it was Sivaram who had coordinated the provision to landmine technology from PLOTE to the JVP.  The JVP was using those landmines to kill Sivaram’s Sinhala friends in the left movement in Colombo. I remember Dr Rajitha Senaratne who was then in the Mahajana Party telling me how he always drives at breakneck speed when going to attend the funerals of left wing activists killed by the JVP. The JVP knew that left wing leaders would be coming along the road from Colombo for the funeral and there was a risk of landmine attacks. Dr Senaratne’s  theory was that if one went fast enough, even if the vehicle went over a landmine, hopefully because of the speed the vehicle was travelling at, the explosion would hit only the rear of the of the vehicle and he would survive.

That was all Sivaram’s handiwork. He was a man who had enormous personal charm. The fact that he gave landmine technology to the JVP should have been enough to make the present writer hate him. Yet I covered up for Sivaram and did not publish his name when I wrote my series on the JVP even though I did mention the fact that it was PLOTE that gave that know-how to the JVP. That perhaps was the extent of Sivaram’s personal charm. He was shielded even by persons whose lives he put at risk. Besides, to become a backer of an organisation like the LTTE needs a twist to your character.  Siva did have his dark side and there were obviously people who were not as good natured or forgiving as the present writer which is why things turned out the way they did in April 2005.

Warnakulasuriya’s book has some interesting episodes of the war such as the high drama surrounding the importation of multi-barrel rocket launchers to Sri Lanka with the transport planes bringing them from the Czech Republic being delayed at various airports by interested parties. It is little known episodes like this about the war that makes Warnakulasuriya’s book interesting. Another episode is the daredevil exploits of Inspector Nilabdeen who crossed over to LTTE held territory in the east in search of evidence of Prabhakaran’s involvement in the Central Bank bombing of 1996.  Prabhakaran had awarded the LTTE operative who had organised the hit on the Central Bank a special plaque to commemorate the success of the event and this was kept in the home of  the main suspect.  A team of officers had crossed over to the LTTE held area disguised as Tamil civilians and brought the trophy along with the father of the main suspect. When the trophy was dusted for fingerprints, some of those found were those of Prabhakaran.

The fingerprints of Prabhakaran were never available with any intelligence service in Sri Lanka, and they had to seek the help of the Tamil Nadu police to get Prabhakaran’s fingerprints which had been obtained when he was arrested following the Pondy bazzar  shootout in 1982. The fingerprints on the trophy and those provided by Tamil Nadu had matched and that was how Prabhakaran’s direct connection to the Central Bank bombing was established forensically. The vignettes of the war in Warnakulasuriya’s book would be of interest to the English readership as well and he should consider getting a good English translation done.

(The Island)